پایگاه خبری ـ تحلیلی رکنویس / اسماعیل بکلیان ـ پروژه قائم، بزرگترین سرمایهگذاری شهریار است که پس از سالها توقف و احیای دوباره، اکنون با پایان دومین مهلت پروانه، بار دیگر در وضعیت بحرانی قرار گرفته است. این بار دیگر نمیتوان همه تقصیرها را به گردن شهرداری یا شورا انداخت؛ چرا که مسئولان شهرستانی باید تکلیف سرمایهگذار را روشن کنند.
در سال ۸۹، آقای سعید حسینی شهردار شهریار بود و بسیاری از اسرار سپردن این پروژه در سینه اوست. پرسش نخست من از ایشان این است: وقتی پیشنهاددهنده اولیه این طرح یکی از سرمایهگذاران بومی شهرستان بود، چگونه شد که پروژه از طریق وساطت سازمان همیاریها به این شرکت واگذار شد؟ نقش نماینده وقت مجلس، آقای حسین گروسی، در این ماجرا چه بود؟ ماجرای صدور پروانه یکساله چه بود که بعدها تمدید آن بهترین بهانه برای تعطیلی پروژه شد؟ چرا به سرمایهگذار اجازه داده شد پیش از صدور پروانه، عملیات عمرانی انجام دهد؟
در اینجا بخوانید: شهرداری شهریار؛ پیشگام در پروژههای فاخر سرمایهگذاری
آقای حسینی امروز شهردار شریفآباد است؛ یعنی همچنان در جایگاه مدیریت شهری قرار دارد. بیتردید این مدیر آگاه و فعال، حرفهای ناگفتهای برای ثبت در پرونده این پروژه دارد.
از نیمه دوم سال ۹۲، آقای مسعود رهنما کلید مدیریت شهریار را در دست گرفت، در حالی که تنور این پروژه داغ بود. امروز پرسش ما از ایشان این است: چرا پروانه را طی چهار سال متوالی تمدید نکردید؟ پشت ماجرای عدم تمدید پروانه چه بود؟
توقف پروژه قائم تنها تضییع حقوق شهروندان یک شهر بزرگ نیست؛ بلکه مصداق «کج نهادن خشت اول» است. بنابراین باید از تمام اعضای شورای دوره سوم و چهارم شهریار پرسید: چرا در برابر عدم تمدید پروانه سکوت کردید؟ امروز یکی از اعضای اصلی این دو دوره شورا، دو دوره متوالی در جایگاه نمایندگی مجلس نشسته است و از پاسخگویی مستثنی نیست. ما منتظریم تمام اعضای شوراهای این ادوار پاسخگو باشند.
فرار سرمایهگذار از عاقبت تلخ
اصل ماجرا، اثبات ناتوانی سرمایهگذار در تکمیل پروژه است. بررسیهای ما نشان میدهد این سرمایهگذار بخشی از سهم خود را فروخته است؛ حقی قانونی، اما لازم است فراخوان عمومی داده شود تا همه خریداران از سراسر کشور اسناد خود را ارائه کنند. باید روشن شود آیا سهم باقیمانده سرمایهگذار امکان تکمیل پروژه را میدهد یا او به دنبال راه فرار است و پروژه را دستبهدست میکند تا از روز سیاه بگریزد.
چالش دوم سرمایهگذار، بدهی سنگین بانکی است. سهم او از پروژه، ضامن وامی است که از بانک ـ احتمالاً بانک تجارت ـ دریافت کرده است. شرکت فولاد احسان بهعنوان سرمایهگذار، در تسویه بدهی خود به بانک همانقدر عقب است که در اجرای پروژه. باید مشخص شود طلب قانونی بانک چه میزان از سهم باقیمانده سرمایهگذار را دربرمیگیرد. بخش تاریک این وام، وام ارزی است؛ باید دید پروژه قائم شهرداری شهریار ضمانت چند میلیارد دلار وام ارزی شده است.
در اینجا بخوانید: امضای احیای سرمایه گذاری در شهریار
بازرسی و حراست شهرداری کجا بودند؟
در کنار ناکارآمدی دایره حقوقی شهرداری شهریار طی بیست سال گذشته، باید پرسید سازمان بازرسی چه تحقیقاتی در این خصوص انجام داده است؟ حراست شهرداری در حفظ اموال عمومی چه اقدام مؤثری داشته است؟
هشدار به مسئولان شهرستانی
بعید است مسئولان شهرستانی بخواهند مانند پیشینیان خود چشم ببندند و از کنار این معضل عبور کنند. شواهد نشان میدهد سرمایهگذار همچنان راههای زیادی برای فرار از تکمیل پروژه دارد. مهمترین آن تورم شدید کشور است؛ تورمی که توان سرمایهگذار با این همه حاشیه مالی، هرگز یارای عبور از آن را ندارد. بنابراین باید اقدامی عاجل و بیتعارف از سوی مسئولان شهرستانی صورت گیرد.
پروژه قائم روی تخت بیماری
پروژه قائم مصداق بیماریای است که به مرز زندگی گیاهی رسیده و بهشدت نیازمند تیغ جراحی مسئولان شهرستانی است. شاید رهایی این بیمار از دست سرمایهگذار ناتوان، هم غایت آمال سرمایهگذار باشد و هم راه نجات پروژه از توقف بزرگ.