رک نویس اسماعیل بکلیان ــ مطابق اسناد اداره کل حفاظت محیط زیست تهران، سالانه ۳۶ سانتیمتر مربع فرونشست زمین در دشت شهریار گزارش شده است. این تغییرات در سطح زمین یک مسئله طبیعی است اما فرونشست زمین می تواند یکی از این بحرانها باشد. عکس منتشر شده مربوط به روستای کردامیر در غرب جاده امام حسین (ع) قبل از پارک علم و فن آوری می باشد. فرونشست زمین در شهریار یک تهدید است و علت اصلی ان، وجود چاه های غیر مجاز و برداشت بی رویه از منابع آب زیر زمینی است.
اما این آبها به کجا می رود:
بیشترین هدر رفت آب در آبیاری باغات و مزارع می باشد اما تصور اینکه باغات را نابود کنیم تا آب حفظ شود خیال باطل است لذا باید آب را مدیریت کرد، بنابراین باید بررسی کرد که مدیریت این منابع آبی بعهده چه کسانی است.
سازمان آب و فاضلاب موظف شده تا فاضلاب شهری را جمع آوری کند و پس از تصفیه، آن را به باغات برساند تقریبا سه سال پیش کلنگ احداث تصفیه خانه شهریار در شاهد شهر به زمین خورد و حدود یکسال است که به بهره برداری رسیده ولی دریغ از آنکه حتی یک قطره از آن آب را به شهریار بدهند.
زمین های شهریار از رودخانه کرج سیرآب می شد. سد کرج را زدند و آب آن را به تهران بردند، قرار شد از سد طالقان به شهریار حق آب بدهند ولی آنهم وعده ای بیش نبود. مصوب کردند فاضلاب تهران را تصفیه کنند و به زمین های تشنه دشت شهریار برسانند که فقط بخشی از آن بواسطه کانال محمدیه عملی شد ولی جوابگو نیست و آخرین لطف را اداره فاضلاب به شهریار داشت که با پول مردم لوله گذاری کردند و فاضلاب را بردند و تصفیه کردند و حالا می گویند اگر طالب هستید خودتان هزینه کنید و آب را انتقال دهید این درحالی است که اداره فاضلاب متعهد شده بود تا علاوه بر ایجاد خط برگشت آب تصفیه شده به باغات، بخشی را نیز به آبهای زیرسطحی تزریق کنند اما به نظر می رسد آفت منفعت طلبی این سازمان، مانع از اجرای تعهداتش شده است. سوال اینجاست؛ آیا مدیران اداره فاضلاب از بلایی که بر سر دشت مظلوم شهریار می آورند آگاه هستند یا خیر؟ اگر اشراف به این موضوع ندارند که تکلیف مشخص است، ولی اگر اشراف دارند چرا سکوت می کنند؟ چرا برای حفظ زمین و محیط زیست که مورد تاکید مقام معظم رهبری است و دولت می باشد؛ بی تفاوت مانده اند. جان زمین در خطر است و مدیران سکوت کرده اند سه اداره آب و فاضلاب، جهاد کشاورزی و آبخیزداری و منابع طبیعی با بیش از ۱۰۰ نیروی کارشناس در شهریار مشغول بکار هستند و شهریار هر روز خشک تر می شود. تنها امید ما این است که فرماندار هوشیار و دلسوز این شهرستان نسبت به این معضل رسیدگی نمایند چرا که شاید مردم از سر نجابت و یا گرفتاری روزمره لب به سخن نگشایند، اما اگر طبیعت زیبای شهریار همچنان رو به نابودی برود همه ما از خشم ریزگزدها در امان نخواهیم ماند.