رک نویس اسماعیل بکلیان ـ شورایی که برای انحلال خود از هیچ تلاشی دریغ نداشت، چه نفعی در حفظ آن است؟! شورایی که اگر آن را عصاره شهروندان فردوسیه بدانیم؛ بدون شک اهانت به مردم مظلوم این شهر است. این شورا خودش هم میداند به خط پایان رسیده، پس بقای آن چه سودی برای شهرستان دارد.
با احترام به شخصیت حقیقی اعضای شورای شهر، چه آنانکه سعیشان صداقت و خدمت بود، چه آنان که دستشان در جیب بیتالمال، چه آنانکه گمان کردند عضو شورا شدند تا ساخت و ساز غیرمجاز قوم و خویش را تایید کنند، چه آنانکه با پابند به شورا آمدند و یاغیان مجازی را هوادار خود نمودند، فارق از شخصیت محترم حقیقی اعضای این شورا، اما در کار جمعی، همگی نمره مردودی گرفتند آقای فرماندار بقای این شورا خیانت به مردم است.
برای نوشتن این یادداشت از همه شهروندان فردوسیه، خانواده محترم و معزز اعضای شورای شهر و حتی یکایک اعضای این شورا پوزش میطلبم اما واقعیت این است که این شورا چیزی جز دردسر و هزینه تراشی برای شهر فردوسیه نداشت و بقای آن خدمت به مردم نیست بلکه خیانت به مردم خواهد بود.
علیرغم تمام حواشی بدی که این شورا داشت، اما مجموعه مدیریت شهری با حضور شهردار فعلی طی ۶ ـ ۷ ماه گذشته (تا حدودی) بر صراط خدمت قدم گذاشت و کسب رضایت مردم، اما متاسفانه اعضای شورای شهر، دست به دست هم دادند تا آنرا هم از چشم مردم بیاندازند.
در هفته جاری دو جلسه آتشین در این شورا برگزار شد هر چند جلسات پرحاشیه این شورا شمردنی نیست (بخصوص دعوا بر سر ریاست شورا)، اما از نقطه صفر این دو جلسه حضور داشتم تا کلامی از قلم حقیر به ناحق و بی عدالتی بیرون نزند.
آقای فرماندار؛ با توجه به متن آخرین صورتجلسه این شورا و استعفای اکثریت اعضاء، اگر قرار باشد جلسات بعدی شورا تشکیل شود، به نظر میرسد باید منتظر بمانید که؛ از این پس صورتجلسات شورای شهر فردوسیه را کلانتری محله تنظیم و ارسال نماید.
آقای فرماندار؛ برای ابطال این شورا حجت بر مردم تمام است، خیال خود و مردم فردوسیه را راحت کنید و شورا را به درخواست اعضای شورا، منحل کنید.