به گزارش رتانیوز به نقل از سرافرازان، وقتی به غرفه های تره بار که توسط شهرداری های غرب استان تهران بنا شده است سرکشی کنید، خواهید دید که نه تنها قیمت محصولات آنها هیچ تفاوتی با سایر مغازه های اطراف ندارد بلکه در برخی شهرها نظیر شهراندیشه، بدلیل انحصاری بودن مراکز فروشگاهی، گاهی اوقات قیمت ها فراتر از حد تصور است و ادعای همیشگی آنها این است که کیفیت محصولات ما متفاوت است…
برخی شهرداری ها اماکن پرجمعیت را انتخاب می کنند و با یک سقف کاذب، چهارتا کرکره برقی و یک تابلوی فلزی؛ میادین میوه و تره باری را احداث می کنند که ثمره اش برای مردم، چیزی جز تعرض به پیاده راه و ایجاد نازیبایی در منظر عمومی نیست. در این یادداشت به زیرساخت های معیوب و دلایل گرانفروشی در غرفه ها خواهیم پرداخت شاید یک تلنگری برای شوراهای اسلامی شهر، شهرداران، اداره جهاد کشاورزی، اداره تعاون و کلیه مسئولان شهرستانی، بخصوص فرمانداری ها باشد؛ آخر چیزی نمانده که شهریار نام استان را بخود بگیرد، و زشت است که مردم هنوز در حد یک روستا هم برنامه ریزی و مدیریت نمی بینند.
به نظر می رسد نحوه مزایده غرفه های میوه و تره بار و همچنین نبود میدان اصلی میوه و تره بار در شهرستانهای غرب استان تهران، از عوامل تاثیرگذار در عدم کاهش قیمت برای مصرف کننده است. متقاضیان غرفه باید در مزایده شرکت کنند و بالاترین قیمت اجاره را پیشنهاد دهند تا برنده مزایده شوند و همچنین برای خرید محصول نیز مجبور هستند تا تهران و یا کرج بروند، همین دو موضوع باعث افزایش هزینه های غرفه داران می شود، و این هزینه را از جیب خریداران باید بیرون بکشند.
یکی اصلی ترین مشکلات این است که در متن قراردادها، تعیین نرخ براساس قیمت های مرکز میوه و تره بار تهران نیست، یعنی قمیت ها در میدان میوه و تره بار تهران، ارزانتر است… بعبارتی شهروند ساکن شمال تهران اگر به مراکز میوه و تره بار محله خود مراجعه کند، می تواند ارزانتر از شهروندان شهریاری خرید کند.
به بیان دیگر، شهرداری در تنظیم قرارداد، به هیچ وجه به قیمت نهایی محصول توجه ندارد، چرا که اگر بخواهد قیمت پایه را براساس تهران تنظیم کند ممکن است غرفه هایش با قیمت های تعیین شده اجاره نرود. حالا سوال اینجاست مگر درآمد شهرداری بابت اجاره این اماکن چقدر است که شهروندان مجبور شوند تاوان این درآمدزائی مدیریت شهری را بدهند؟
این معضل در خصوص مزایده سایر اماکن عمومی نیز مصداق دارد، اماکن ورزشی را بدون تعیین سقف قیمت برای مصرف کننده اجاره می دهند، کیوسک های تنقلات و مطبوعات و … را همین طور اجاره می دهند و نتیجه این افزایش قیمت را باید شهروندان بپردازند؛ بعبارتی شهروندان مجبور هستند برای استفاده از اماکن عمومی و یا خدمات عمومی که متعلق به خودشان است، پول زیادی را بپردازند، با چنین شیوه قیمت گذاری، قطعا نظارت تعطیل می شود و شهرداری ها، کنترل و نظارت بر قیمت را به ضرر شهروندان رها می کنند و احتمالا نتیجه چنین فرآیندی چیزی جز نارضایتی شهروندان و کسب ثروت برای غرفه داران نخواهد بود.
فرمانداری های غرب استان تهران و بخصوص فرمانداری ویژه شهرستان شهریار را باید بیدار کرد، این فرمانداری در آینده می خواهد در قامت استانداری جلوه نماید، حال آنکه امروز فقط در نقش یک دهیاری بسیار بسیار بزرگ است که حتی هیچ برنامه ای برای کنترل میادین میوه و تره بار هم ندارد. اعضای شورای اسلامی شهرها و شهرداران نباید برای تامین هزینه های مدیریتی، معیشت مردم را به مضیغه و تنگنا بیاندازند و سفره های آنها را کوچکتر نمایند، چه بسا دقت در نوع قیمت گذاری ها ممکن است باعث افزایش سود حاصل از فروش بیشتر هم شود.
گفتنی است؛ قانون گذار مشخص کرده است که میادین میوه و تره بار باید در اختیار تولید کنندگان و یا تعاونی ها قرار گیرد تا هم منافع مصرف کننده حفظ شود و هم از تولید کننده حمایت شود، اما متاسفانه در شرایط فعلی نه تولید کننده و نه مصرف کننده هیچ کدام بهره ای از این چرخه معیوب مدیریتی نمی برند و شاید یکی از دلایل گسترش دستفروشان در سطح معابر شهر، همین نوع مدیریت میادین میوه و تره بار است، وانتی ها و دستفروشانی که هزینه های بسیار کمتری نسبت به مغازه داران و یا غرفه داران را تحمل می کنند، محصولات را با قیمت پائین تری توزیع می کنند و این دلیلی بر استقبال شهروندان از دستفروشان است؛ اینجاست که می توان گفت؛ شهر به حال خود رها شده و مدیران سرگرم جلسات پی در پی بی ثمر هستند.