گزارش تحلیلی افکار از روند گسترش نظارت و کاهش ریسک توسعه
اسماعیل بکلیان – شهرستان شهریار با هفت شهرش به لطف همجواری با پایتخت، قدمت هفت هزارساله اش و همچنین آب و هوای خوبش، انتظار می رفت قطب صنعت توریسم و گردشگری، صنعت کشاورزی و صنایع هایتک باشد اما متاسفانه باید اذعان داشت نه تنها در هیچ موضوعی خوش ندرخشید بلکه طی چهار پنج سال گذشته بدترین اخبار کشور را در رسانه های بین المللی تولید کرده است این قصه از گورخوابها اوج گرفت و فراز و نشیب های رشد منفی آن تا دستگیریهای مفسدان اقتصادی ادامه یافت و حتی در اغتشاشات آبان ماه سال گذشته متاسفانه صدر اخبار بین المللی از آن شهریار شد.
مردم این شهرستان اندک توسعه ای که طی سالهای گذشته امید به آن را داشتند این روزها از آن هم نا امید شده اند. حالا تحریم و سوء مدیریت دولتمردان سایه بر سر سفره هر ایرانی انداخته است و متاسفانه دزدی ها و مفاسد اقتصادی درد آن را دوچندان نموده است و اگر تدبیر مقام معظم رهبری در سپردن قوه قضاییه به آیت اله رئیسی بعنوان یکی از ذخایر انقلاب اسلامی نبود شاید چپاولگران داخلی به تکه استخوانهای سفره انقلاب هم رحم نمی کردند.
در همین راستا می توان ادعا کرد وضعیت فعلی شهرستان شهریار نیز با توجه به تمام ثروت و سرمایه هایش بسیار اسفبار است اگر خواستید پی به عمق فاجعه مدیریتی در شهریار ببرید لطفا گذری بر سخنرانی های کاندیداهای ادواری مجلس شورای اسلامی و همچنین کاندیداهای شوراهای شهر در ایام تبلیغات انتخاباتی بیاندازید تا ببینید شهریار ما در کجای توسعه قرار گرفته است و چه نامهربانی هایی که بر سر شهر و روستاهایش نیامده است.
مردم ایران به دنیا ثابت کردند که بهترین ملت ها در طول و عرض دنیا هستند و شاهد بر این گواه سخنرانی های تمام مسئولان از صدر تا ذیل کشور است و حتی در چنین شرایط اقتصادی همچنان دندان به جگر می گیرند و پای نظام ایستاده اند. بنابراین تقصیر این همه مشکلات، عقب افتادگی ها و کوتاهی های مدیران را به گردن مردم نباید انداخت. ملت ما در هر انتخاباتی وظیفه انقلابی، ملی و مذهبی خود را انجام داده اند و این مدیران انتصابی و انتخابی بودند که باید پاسخگوی تمام این مشکلات باشند.
شخم زدن گذشته دردی از مشکلات امروز دوا نمی کند ولی مدیران اداور گذشته در شهریار باید بدانند اگر کوتاهی در کارشان نکردند اما دردی از شهرستان هم دوا نکردند. این مقدمه ای بود برای توصیف وضعیت امروز شهرستان شهریار که امیدوارم تمام مسئولان از فرماندار و دادستان تا مدیران ادارات خدمات رسان به آن توجه نمایند بخصوص نماینده فعلی حوزه مشق در مجلس شورای اسلامی که از تمام آنها درخواست دارم در جهت حفظ نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران که با خون جوانان این سرزمین سامان یافته است تمام تلاش خودشان را در بهبود وضعیت فعلی بکار ببندند و یکی دو نکته را به زعم خود در این یادداشت یادآور می شوم:
اولا بجای توسعه نظارت بر عملکرد مدیران اجرایی، لطفا شیوه های نظارت را اصلاح نمایید وقتی در یک شهرداری دو مجموعه حراست و بازرسی، کار نظارت را برعهده دارند چرا باز هم شاهد تخلفات شهرداری ها هستیم درد این ماجرا کجاست؟ یا مثلا چرا علیرغم اینکه نماینده دستگاه قضا بعنوان بالاترین مرجع عدالت محوری، در کمیسیون ماده صد حضور دارد باز هم شاهد پرونده هایی در دادگاهها هستیم که از ذیل همین کمیسیون گذر کرده است آیا نماینده قضا از جریان زد و بندهای پشت پرده با خبر نبوده؟ و آیا دقت وی نمی توانست اندکی از تخلفات را کاهش دهد؟ و یک سوال تکراری ولی اساسی: ماهیت کمیسیون ماده صد چیست؟ و آیا همین کمیسیون نتیجه بسیاری از تخلفات نیست؟ بحث این کمیسیون در جای دیگر باید تحلیل و بررسی شود و اینجا مجالی برای این موضوع نداریم.
امروز به ازای هر مدیر اجرایی چندین مرجع بازرسی و نظارت ایجاد شده است تا جایی که سربازان گمنام امام زمان (عج) مجبور می شوند به ریزترین جزئیات مدیریتی بخصوص در شهرداری ها نظارت کنند پس سیستم های قبلی یا ناکارآمد بودند یا نابلد، چرا که بعید است آنها در فساد شریک شوند. اما اسفناکتر این که در شهرستان شهریار و شاید در کل کشور سربازان گمنام امام زمان (عج) سپاه هم وارد عرصه نظارتی شده است مگر باند فساد در کشور ما چقدر قدرتمند و پیچیده است که این همه سرمایه های انسانی و اقتصادی صرف نظارت شود البته شایسته از شجاعت، مهارت، دست پاکی و اقدامات کارساز همه این خدمتگزاران واقعی مردم و نظام قدردانی نمود که اگر آنها نبودند شاید غلبه برمفسدان اقتصادی پیچیده تر و ناکارآمد تر می شد. اما سخن اینجاست؛ اگر همین سرمایه ها در مسیر تحقیق و پژوهش مصرف می شد بدون شک نتیجه بهتری عاید مردم می گشت. قصد تضعیف و یا زیرسوال بردن خدمات ارزنده هیچ سازمان و گروهی در عرصه نظارت ندارم اما چرا مراجع نظارتی قبلی در کارشان موفق نبودند تا کار به اینجا برسد. به نظر می رسد سیستم نظارتی بجای توسعه نیاز به اصلاح هم داشته باشد.
اما چرا خطا و یا تخلفات مدیران این قدر رو به تزاید است به نظر می رسد ریشه عمده ای از مشکلات در ناکارآمدی مدیران انتصابی و انتخابی است و بخش دیگر در نداشتن استراتژی مدیریتی است به عبارت دیگر در شهرستان شهریار مانند بیشتر شهرستانها و استانهای کشور اولا هیچ برنامه راهبردی علمی که بر پایه تحقیقات محلی و در سایه سندچشم انداز توسعه ملی و بین المللی باشد را نداریم تا مدیران بخصوص در مدیریت شهری و شهرداری ها بدانند در کدام مسیر و چگونه باید حرکت کنند و هیچ نمودار مقایسه ای در برآورد رشد و توسعه وجود ندارد و از سوی دیگر حتی اگر مثلا برخی شهرداران توانایی علمی و تجربه کافی را داشته باشند با وجود این همه نظارت و مچ گیری ها جرات حرکت رو به جلو نداشته نخواهند داشت چراکه توسعه؛ قدرت ریسک پذیری بالایی را می طلبد.
در پایان سخنی را با مردم دارم، که این بار در انتخابات شوراهای اسلامی شهر به کسانی رای دهید که قد و قواره آنها از آسفالت یک محله و کوچه و یا نگاهی بالاتر از محله ما و محله آنها را داشته باشند کسانی را انتخاب کنید که علاوه بر دانش و مدرک، مهارت کافی در بکارگیری سرمایه های شهر برای ایجاد فرصت های اقتصادی و توسعه را نیز داشته باشند ملاک انتخاب مان معروف و مشهور بودن نباشد، ثروت بیشتر داشتن برای تبلیغات بیشتر نباشد، ناپخته و ناکارآمد نباشند تا بجای نظارت در امور شهری به دخالت نپردازند.
اسماعیل بکلیان – روزنامه نگار حوزه غرب استان تهران