در حالی که در شیب تند کاهش درآمد ناشی از عوارض ساختمانی به عنوان اصلیترین درآمد ناپایدار شهرداریها هستیم، متأسفانه فقر مدیریتی در میدان میوه و ترهبار شهرداری شهریار، به عنوان بزرگترین پروژه سرمایهگذاری در غرب استان تهران، بیش از پیش به چشم میخورد.
از راهاندازی میدان میوه و ترهبار شهرداری شهریار بیش از یکسال میگذرد و انتظار میرفت شهردار شهریار، در نتیجه انتصاب یک مدیریت پویا، توانمند و کارآمد، به اهداف احداث این پروژه ۳ هزار میلیاردی (ارزشگذاری دو سال پیش) نزدیک شود. (خبر مرتبط بخوانید)
جابجایی چهار مدیر آن هم در طی یکسال گذشته در جایگاه ریاست سازمان میادین و مشاغل شهری شهرداری شهریار، به خودی خود بیانگر عدم موفقیت علی ملکی به عنوان سکاندار شهر در این حوزه است.
عدم رضایت تقریباً نیمی از میدانداران از وضعیت فعلی، عدم تأثیر این میدان در تأمین محصول خردهفروشان شهرستان و حتی شهر شهریار، عدم اجاره غرفههای متعلق به شهرداری در جهت کسب درآمد پایدار، عدم راهاندازی مگامال (بازارچه خردهفروشی با توجه به آنچه قبلاً پیشبینی شده بود) و حتی کاهش ارزش فروش غرفهها، همگی نشان از سوءمدیریت در راهاندازی این پروژه عظیم دارد.
علی ملکی در افتتاح میدان میوه و ترهبار فوق، مدعی شد که این پروژه سرمایهگذاری مانند فرزند اوست که از ابتدای احداث در آن دخیل بوده. اما حالا باید از او پرسید: سرنوشت این فرزند شما آنچنان که میخواستید نشد و حتی در انتخاب یک مدیر برای چنین مجموعه فاخری، تقریباً ناتوان بودید.
البته باید اذعان نمود؛ همین بیثباتی در مدیریت، قضاوت توانمندی مدیران را سخت میکند، لذا نگارنده هم هیچ قضاوتی از توانمندی مدیران گذشته نمیتواند داشته باشد.
اما ابهام اینجاست: دلایل انتخاب مدیران گذشته چه بود و عوامل مؤثر در عزل و برکناریشان چه بود؟ آیا اشکال در عدم شناخت شهردار از آنها بود؟ آیا دخالت اعضای شورا در عزل و نصب مدیران، چالش شهردار است؟ واقعاً دلیل این بیثباتی در کجاست؟!
با توجه به تعویق انتخابات شوراها، عملاً مشخص نیست که مدیریت فعلی، تا چه زمانی خواهد بود.
این ابهام زمانی بحرانیتر میشود که بدانیم حدود ۲ ماه است نفر جدید بر صندلی لغزان مدیریت میدان میوه و ترهبار تکیه زده است. این مدیر جدید، باید کدام مأموریتها را انجام دهد تا از گزند عزلش در امان باشد؟
رکنویس آماده گفتگو با شهردار است تا پاسخ وی را به مردم برساند؛ چرا که صاحبان اصلی این سرمایه، همین شهروندان هستند که باید هزینههای مدیریت شهری را احتمالاً در شهر فروشی ببینند.